Genel Yayın Yönetmenliğini Ömer Üner’in yaptığı  One Dergisi, bu hafta benimle bir söyleşi yapıp blogumdan bahsetmeyi teklif etti. Mutluluk, heyecan ve şaşkınlık duygularını bir arada yaşayarak kabul ettim. One Dergisi hayatına online platformda devam eden kökü bir girişimcilik ve kariyer odaklı dergi. Bu güne kadar yerli-yabancı pek çok isimle yapılan sayısız röpörtajın da altında imzaları var.

Teklif geldiğinde bilmediğim şey, -kendi cümleleri ile- “Türkiye’nin belli başlı bloggerlarını konuk etmeye karar vermeleri” ve ilk olarak beni seçmeleri. bu kararda beni ilk konuk olarak seçtileri ve blogumu hakkında sözetmeye değer buldukları için kendilerine çok teşekkür ediyorum.

Söyleşiyi şuradan okuyabilirsiniz: Blog Blog Dedikleri

Blogumu açtığım daha ilk gün Blograzzi’ye üye oldum. Hem ziyaretçi olarak yeni bloglar keşfetmemi sağlayan muazzam bir blog diziniydi, hem diğer blog yazarlarıyla iletişimde olmamı sağlıyordu. Aynı zamanda güzel bir “gerçek  hit” kaynağıydı.

Daha sonra Blograzzi el değiştirip Bloxoo oldu. Tasarımı yenilendi dense de öncekine modifiyeler yapıldı. Daha sonra blog yazılarım adeta Bloxoo’nun parçasıymış gibi gösterildi ve ancak “yazının devamı” linki ile orijinal azım “frame içinde” görünür oldu. Oysa ben Bloxoo için yazmıyordum. Başka kullanıcıların da daha pasif konuma geçtiğini farkettim. Artık ne gerçekten yeni bloglar kazandım ne de bahsettiğim etkileşim vardı.

En azından blogum için hit kaynağı gördüğüm, hitten ziyade yazılarımı okuttuğum Bloxoo’dan ayda yalnızca 2 ya da 3 ziyaretçi gelir oldu. Bunlar da “okur” değil. Zaten değişen puanlama sistemi de beni kategori içinde 800 sıra kadar gerilere itip iyice ulaşılmaz yaptı.

Sonucunda, çok değerli bir blog dizini olan Bloxoo ne bireysel olarak bana ne de bloguma bir şey katmaz oldu ve blogumdan Bloxoo tracker kodlarını kaldırdım. Güle güle Bloxo…

Dün gece uyku öncesi düşünme ritüelimde farkettim ki son zamanlarda çok fazla şeye “üzülüyorum”, “canımı sıkıyor” tepkisi vermişim. Bazen bir sohbette dile getirdim, bazen bir yerlerde yazdım. Bazen de kimse duymadı, iç seslerimde kaldı. “ne oluyor, ne bu şikâyet” diye sorgulamaya başladım sonra. Yakın zamanda nelere bu tepkiyi verdiğimi hatırladım ve sonuca vardım.

Ne zaman özensiz bir iş ve bunun sonucundaki hataları görsem, bu konuda bir iki laf etsem, sonuna üzüldüğümü eklemişim. Yapılan işe, emek eksikliğine, özensizliğe, kayıplara… Oluşan bütün, vahim bir sonuca denk geliyor sanki. Sanki?..

Devir sosyal medya devri, malum. Herkes de sosyal medya uzmanı (SMU). Çok tartışıyoruz, konuşuyoruz bunları. Bir yanda SMU nedir, kimdir ve ne yapar tartışması var. Diğer yanda da sosyal medya kampanyası. Hepimiz de iyi mi, kötü mü değerlendiriyoruz bunları. Hani hepimiz SMU’yuz ya…

Kampanyalar sosyal medya sitelerinde tease (Türkçesi ne bunun?( ediliyor. Dijital lansmanlar yapılıyor. Facebook aplikasyonları, en çok like edene ödüller (oy vermekten like etmeye devrim nitelikli bir geçiş yaşadık), türlü çeşit atraksyonu var bu işin. Bunlardan biri de hediyeler, bedava ürünler.

Seçilmiş bazı sosyal medya kullanıcılarına, blog yazarlarına markalara dönem dönem ürün pakedi hediye ediyor. İş beleşçilikse, her şey muazzam. Blogumu yazarım, beleşimi kaparım. Daha ne olsun?..

Peki ya markaların amacı bu mu? “50 tane blog yazarını eğlendirelim, tamamdır bu iş” mi diyorlar, yoksa iyi konuşulmak, doğru yazarları hedeflemek ve onlara doğru şekilde ulaşmak mı istiyorlar? Muhakkak olumlu reputasyon almak istiyorlardır. Blog yazarı güvenilirdir. Ben “bu ürün güzelmiş” dersem, TV reklamına inananlardan çok daha fazlası bana inanır. (izleyici/okur – inanma oranı) Ortalama bir Facebook kullanıcısı statüsüne sağlıklı bir şey yazarsa, aldığı like ve yorumlarla, share’lerle binlerce kişiye ulaşabilir. Buraya kadar sorun yok.

Ancak yalnızca bedava ürün göndermek, doğru geridönüşü sağlar mı? Evet, soru bu. Yazıya vesile olansa Mey İçki’nin yeni dönem kampanyaları. (daha fazla…)