Dün gece uyku öncesi düşünme ritüelimde farkettim ki son zamanlarda çok fazla şeye “üzülüyorum”, “canımı sıkıyor” tepkisi vermişim. Bazen bir sohbette dile getirdim, bazen bir yerlerde yazdım. Bazen de kimse duymadı, iç seslerimde kaldı. “ne oluyor, ne bu şikâyet” diye sorgulamaya başladım sonra. Yakın zamanda nelere bu tepkiyi verdiğimi hatırladım ve sonuca vardım.

Ne zaman özensiz bir iş ve bunun sonucundaki hataları görsem, bu konuda bir iki laf etsem, sonuna üzüldüğümü eklemişim. Yapılan işe, emek eksikliğine, özensizliğe, kayıplara… Oluşan bütün, vahim bir sonuca denk geliyor sanki. Sanki?..