Simto Alev

Alt tarafı bir sergiye, bir tiyatroya gittik; yaz yaz bitmiyor. Ben bile yazarken sıkıldım ama yazılması gereken şeyler olduğu için yazıyorum. Önce bir yazı yazmayı planladım. Sonra sergi, tiyatro ve yolculuk için toplam üç yazı olsun dedim. Şimdi ise serinin beşinci yazısını yazıyorum ama bitiyor. Bu son! Artık başka başka yazılarla devam edeceğim. Doğrudan bu yazıya gelenler için durumu özetleyeyim. Arkadaşım Ozan Eicher ile birlikte Van Gogh Alive sergisine gitmeye karar verdik. Ardından biraz da tesadüfler yolumuzu 3. Türden Yakın İlişkiler – Başlangıç oyununa yönlendirdi.  Bu yüzden o güne “Kültür Günü” adını verdik. İlgili yazılarda hem sergiyi hem de oyunu yorumladım ama tekerlekli sandalye ile bu günü hem kararlaştırmak hem de yolculuğa çevirmek çok da kolay değildi. Hepsini uzun uzun, sıkıcı bir dille anlattım. Şimdi, bu son yazıda tiyatrodan bahsedeceğim.

Akatlar Kültür Merkezine (“Akatlar” diye devam edeceğim) gitmek için uzun uzadıya yollara başvurmadan, taksiyle gittik. Zaten oraya rahatça erişmemi sağlayacak bir toplu taşıma aracının da varlığından emin değilim. Üstelik yorgunduk. Ben yazıyı biraz Akatlar özelinde sürdüreceğim ama siz Akatlar’ı kızım diğer salonları da gelinim sayın. Ben size söyleyeyim, artık kim ne anlarsa da kabulümüz olsun.

Akatlar’ın kapısında taksiden inip hemen içeriye girdik. Ozan gişedeki görevliye Doğa Rutkay’ın davetlisi olduğumuzu söylemeye çalışırken, daha diyalog tamamlanmadan merdivenlerden yukarı doğru biri gelip bizi karşıladı, tanıştık. Devamını oku →

Geçen haftayı blogumda organik oluşan bir tür yazı dizisi ile tamamladım. Önce Van Gogh Alive sergisini anlattım, sonra sergiye gittiğim gün izlediğim 3. Türden Yakın İlişkiler – Başlangıç‘ı yorumladığım bir yazı çıkardım. Tabii bir engelli için böyle dolu bir program yapmak, özellikle sergi ve tiyatroya gitmeye karar verme aşaması çok da rahat değil. Bu yüzden hemen sonra Engelli Kültür Günü – 1 başlıklı yazıda Ozan Eicher ile birlikte “kültür günü”ne nasıl karar verdiğimizi anlattım. Şimdi, bu yazıda  tekerlekli sandalye ile yolların nasıl aşıldığını ve önümüze çıkan engelleri anlatacağım. Tiyatroda nasıl hareket ettiğim ise ancak bir sonraki yazıya kalacak. Devamlılık için diğer yazıları da okumanızı tavsiye ediyorum. (resimdeki benim)

Bu yazıda söz edeceğim detayları tabii ki yıllar içinde binlerce kez yaşadım. Hani yeni bir şey değil. Sadece ilk kez bu yönüyle yazıyorum. Ha bir bu kadar çok toplu taşıma aracı ve asansörü ilk kez kullanıyorum.

Ozan öğle saatlerinde beni almaya geldi. Oyalanmadan yola koyulduk. Daha koskocaman bir sergi gezecektik. (Yani ben öyle sanıyordum) Ozan’la hem bu evden, hem de uzun süre ilk kez birlikte çıkıyorduk. Yol dar, ortasında motorsiklet olunca Ozan biraz tereddüt etti. Bu yüzden caddeye kadar annem eşlik etti. Cadde’ye geldiğimizde vızır vızır geçen arabların arasından karşıya geçmemiz gerekiyordu. Ben alışkın olduğum için “geç geç, bir şey olmaz” diyordum. O Biraz cesaretsiz kalsa da doğru zamanı iyi kestirdiğinde karşıya geçmiştik. Buradan ilk metro asansörüne gideceğimiz yol, bir ara sokak ve ışıklardan ibaret olduğu için kolaydı. Devamını oku →